Tapa blanda, 144 páginas
Idioma Dutch
Publicado el 20 de agosto de 2019 por Nijgh en van Ditmar.
‘De bekroning van Buurtsupermens met de prestigieuze Akutagawa Prize zorgde voor een internationale doorbraak van deze Japanse schrijfster. Terecht, want haar hoofdpersonages zul je nooit meer vergeten.’ **** – Auke Hulst, NRC Handelsblad
De 36-jarige Keiko Furukura heeft al haar halve leven een uitzichtloos baantje als medewerkster van een Japanse buurtsupermarkt, en is daar volkomen tevreden mee. Van de mensen om haar heen begrijpt ze weinig, maar gelukkig heeft ze haar werk. Dáár heeft ze een functie, een handleiding om te volgen en collega’s wiens gedrag, kledingstijl en manier van praten ze kan imiteren. Hoewel Keiko zelf geen vuiltje aan de lucht ziet oefent haar omgeving steeds meer druk op haar uit om toch vooral een échte carrière na te jagen, of anders in elk geval snel een man te vinden, met alle gevolgen van dien. Buurtsupermens is een hartverwarmend, tikje nerdy en bevreemdend verhaal over een onvergetelijke outsider …
‘De bekroning van Buurtsupermens met de prestigieuze Akutagawa Prize zorgde voor een internationale doorbraak van deze Japanse schrijfster. Terecht, want haar hoofdpersonages zul je nooit meer vergeten.’ **** – Auke Hulst, NRC Handelsblad
De 36-jarige Keiko Furukura heeft al haar halve leven een uitzichtloos baantje als medewerkster van een Japanse buurtsupermarkt, en is daar volkomen tevreden mee. Van de mensen om haar heen begrijpt ze weinig, maar gelukkig heeft ze haar werk. Dáár heeft ze een functie, een handleiding om te volgen en collega’s wiens gedrag, kledingstijl en manier van praten ze kan imiteren. Hoewel Keiko zelf geen vuiltje aan de lucht ziet oefent haar omgeving steeds meer druk op haar uit om toch vooral een échte carrière na te jagen, of anders in elk geval snel een man te vinden, met alle gevolgen van dien. Buurtsupermens is een hartverwarmend, tikje nerdy en bevreemdend verhaal over een onvergetelijke outsider die zich afvraagt waarom normaal zo normaal is. Met veel humor en een scherpe pen bevraagt Murata de alomtegenwoordige druk om te conformeren – in een wereld vol ingewikkelde sociale conventies en vakjesdenkers.
I remember reading it for the first time on a train journey from Edinburgh in 2022, and thinking this was fun! Its idiosyncracy was freeing, and I found it comforting—this idea of life with a well mannered routine, made up of cues. Was my life a feedback loop too? Then I read it again cos Kirti was reading it, and found that it was kind of eerie. It refuses any consolation but also does not allow you to pity Keiko (at least I could not—but why not?)
